Al vroeg in mijn leven heb ik verschillende nare ervaringen meegemaakt, waaronder het verlies van mijn vader. Mijn moeder had moeite met emoties en had het zelf zwaar, waardoor ik leerde mijn eigen emoties te onderdrukken en haar vooral niet lastig te vallen. Mijn iets oudere broer en ik werden vaak aangeduid als "de kleine mannen", wat weinig ruimte liet voor een eigen identiteit. Hierdoor had ik, toen ik begin twintig was, geen idee wie ik was. Ik richtte me altijd op anderen, vermeed conflicten en wist niet wat ik dacht, voelde of wilde. Natuurlijk voelde ik me vreemd en niet goed genoeg. Ik deed wat er van me werd verwacht en vond weinig vreugde in het leven.
In 1989 kreeg ik een persoonlijke wake-up call door een auto-ongeluk dat ik alleen overleefde dankzij mijn autogordel. Dit leidde tot een zoektocht naar mezelf langs verschillende therapeuten, maar niets leek echt te helpen.