دوم خرداد 1387 بود كه پارك جنگلی كوهسار محل دفن 5شهید گمنام شد. مدفنی كه امروز به همت بسیاری از اهالی محله شهران و كن تبدیل به یكی از پر رونقترین و عزیزترین بارگاههای شهدای گمنام در تهران شده است. حدود 20 سال است كه پارك جنگلی كوهسار ساخته شده و تا پیش از این در پارك جنگلی كوهسار، این محل از ناهنجاریهای اجتماعی در امان نبود و عملاً نیروی انتظامی و بسیج منطقه مجبور به انجام مأموریتهای مختلف برای كنترل آن بودند. حالا با ورود شهدای گمنام و ساماندهی عبور و مرورها و البته حرمتی كه شهدای گمنام با خود به همراه آوردهاند، دیگر خبری از آن همه مشكلات نیست. امروز تپه شهدای گمنام در پارك جنگلی كوهسار به تپه لالهها معروف شده است. تپهای كه لالههای عزیزی در آن جا دارند. گزارش زیر، روایت یك بعدازظهر پاییزی از هیئت شهدای گمنام كوهسار است؛ هیئتی تازه تأسیس كه جوانان زیادی را به خود جذب كرده و تبدیل به یك هیئت پر نشاط شده است.
بر مزار شهدای گمنام
شیب تپه كه تمام میشود و وارد پیچ آخر میشویم، نفسی میگیریم. باد شدید میشود و باران نم نمك شروع میشود. وارد صحن شهدا كه میشویم صحنه فراموش نشدنی جلو رویمان ظاهر میشود. عدهای مشغول آماده كردن غذا هستند، عدهای روی موكت نشستهاند و بادمجان پوست میكنند، عدهای در حال جمعكردن زبالهها هستند و چند نفر هم موكتها را تمیز میكنند و خلاصه هر كسی مشغولكاری است.
در میان كسانی كه مشغول آماده كردن دیگ و گاز هستند، یك روحانی میانسال خودنمایی میكند. جلو میرویم و حال و احوال میكنیم. حجتالاسلام عبدالله محمددوست، امامجماعت و البته مسئول هماهنگی هیئت شهدای گمنام كوهسار است. وقتی از او درباره سمتش میپرسیم میگوید: «ما در این هیئت به هیچ عنوان رئیس و مرئوس نداریم. همه كارها با همدلی انجام میشود. با این حال دوستان لطف داشتند و برای اینكه كارها نظم و تداوم داشته باشد من را بهعنوان مسئول هماهنگی انتخاب كردهاند.»